بالاخره، بعد از سه ماه و خورده اي بازم آفتابي شدم. تو اين مدت وقت سر خاروندن نداشتم، چه برسه به وبلاگ نوشتن. واقعا زود گذشت. تو اين مدت اتفاق هاي مهمي تويه زندگيم افتاد. از محيط كار گرفته تا زندگي خصوصي. با خبر شدن از دوستي كه مدت ها بود ازش بي خبر بودم، صميمي شدن با يه فرد خاص. تغيير كردن خيلي از ابعاد زندگيم، ديدم روي خيلي از مسائل تغيير كرده. الان چيز هايي برام مهمه كه قبلا نبود. يه جورايي فكر ميكنم عاقل تر شدم، بزرگتر شدم. در كل زندگي خوبي دارم و خداراشكر راضي ام و تمام تلاشم بر اينه كه به وضعيت بهتري برسم.

اينجا را واقعا خيلي دوست دارم، اينجا ميتونم وقتي بي حوصله ام، وقتي شادم، وقتي حس خوبي دارم يا حس بد ميتونم خودم را خالي كنم. يه زماني بود به اينجا بيشتر ميرسيدم اما دو سالي هست كه ديگه به علت گرفتاري هاي كاريم كمتر ميتونم به اينجا برسم. يه زماني بود حتما 20 دقيقه در روز روزنامه ميخوندم، سايت هاي خبري كه ديگه هيچي، همه را زيرو رو ميكردم. بعدا فقط سايت هاي خبري بود به همراه خواندن تيتر مطالب روزنامه. الان فقط عكس هاي روزنامه را نگاه ميكنم و بي بي سي و زيگزاگ ميخونم. اصلا وقت فكر كردن ندارم و اين خيلي بده. دلم ميخواد برم به سمت ادبيات و هنر ولي نميشه. يه جورايي در كل فكر ميكنم استفاده زيادي از زندگيم نميكنم، اون جوري كه بايد باشه نيست. دلم ميخواد جوره ديگه اي باشه اما متاسفانه نميشه.