الان كه اين متن را مينويسم آخرين ساعت هايي هست كه در بيست و سه سالگي به سر ميبرم و ميرم كه وارد بيست و چهارمين سال بشم. فكر ميكنم دو سالي هست كه پي به ارزش زندگي و سلامتي بردم و تولد برام معني پيدا كرده. نميدونم چي بگم ولي سعي كردم چند دقيقه چشم هام را ببندم و به يك سال پيش فكر كنم. يادمه سال پيش اصلا دلم نمي خواست كه وارد بيست و يكم مهرماه بشم دلم ميخواست زمان همين جا ثابت مي موند و من بزرگتر نميشدم. اما امسال اين حس را ندارم. سال پيش يك روز قبل از تولدم يك تلفن مهم داشتم اما شايد امسال نداشته باشم. سالي كه گذشت در كل برام خوب بود. چند موردي بود كه اساسي حالم را گرفت. اما در كل سال خوبي بود. سالي پر فراز و نشيب، اما زيباااااااا. سالي كه دوست هاي جديدي پيدا كردم، تجربه هاي بيشتري كسب كردم، از نعمت سلامتي برخوردار بودم و در كارم هم موفق تر از قبل بودم. خدا را شكر .
بهترين كاري كه در بيست و سه سالگيم كردم و در بيست و چهار سالگي هم ادامه خواهم داد، استفاده از طب سوزني براي كاهش وزنم بود.
اما بدترين كاري انجام دادم؟ واقعا نميدونم.
نميدونم در سالي كه تا چند ساعت ديگه شروع ميشه چه اتفاق هايي مي افته و وضع به چه صورت خواهد بود اما ميخوام كه به هدف هايي كه دارم برسم.
و ديگر اينكه از همه شما كه تولدم را بهم تبريك گفتين يا نگفتين و يا خواهيد گفت كمال تشكر دارم.

به اميد داشتن جهاني آزاد، بدون مرز و جنگ

علي ميرقادري
بيستم مهرماه 1385